Trajectoire(s), mémoires d’enfance exilée

Een verhaal over langeafstandsvriendschap tussen twee voetbalfans, Erion en Sarah. Ze zijn beste vriendinnen en wonen in Kosovo.

Erion moet Kosovo verlaten om naar Frankrijk te gaan: "Omdat het de keuze van mijn ouders was". Sarah geeft hem haar telefoonnummer op een klein papiertje op het perron van het busstation: "Zeg, Erion, je gaat me toch niet vergeten? Vriendschap overstijgt grenzen. Maar de fles water lekte in de rugzak en de laatste cijfers van Sarah's nummer werden gewist....

Aangekomen in Perrache, Lyon, de kakofonie van talen, me ver van alles voelen. Maar te midden van dit alles is er één universele taal die ze kunnen gebruiken om nieuwe vriendschappen te smeden: voetbal. Maar vooral om Sarahs nummer te vinden!

In Trajectoire(s) beweert Pauline Noblecourt-Berjon een samenwerkende schrijfster te zijn. Ze schrijft met, niet vanuit, wat deze kinderen zeggen en geeft hen zo de middelen om hun verhalen te vertellen en opnieuw uit te vinden. Tijdens het schrijfproces heeft de auteur verschillende keren samengewerkt met een klas allrofone leerlingen. De schoolkinderen zijn dus echte coauteurs, in elk stadium: ze bedenken en kiezen het verhaal, schrijven de dialoog, proeflezen... Hun verbeelding, hun gevoeligheden en hun verhalen vormen de matrix van dit meerstemmige verhaal. Het is een verhaal over vriendschap op lange afstand tussen twee voetbalfans uit Frankrijk en Kosovo.